Startpunt: Parkeerplaats 1 Postalm, Postalmstraße, Abtenau
Wij kregen de tip van de Toeristische Dienst dat we zeker de Postalm moesten bezoeken. De Postalm is namelijk de grootste alpenweide van Oostenrijk. En zeggen we almen, dan weten we één ding: we gaan weer naar grote hoogte. Maar ditmaal doet de auto het zware werk.
De rit naar dit unieke gebied gaat via de Postalmstraße, een privéweg van 28,5 kilometer die terecht tot de mooiste panoramaroutes van Oostenrijk wordt gerekend. De route loopt tussen Strobl (bij de Wolfgangsee) en Abtenau. Omdat het een privéweg is, wordt er tol geheven. Dit geld wordt gebruikt voor het onderhoud van de weg. Een ritje over de weg kost ergens tussen de 10 en 17 euro (na 16:30 uur krijg je 50% korting). Betalen kan eenvoudig bij de slagboom via een automaat.
Vanuit het dal rijden we gestaag hoger en hoger. We beginnen aan een reeks indrukwekkende haarspeldbochten, en de uitzichten worden steeds mooier. De ohh’s en ahh’s klinken door de auto. We zien hoe de bomen langzaam veranderen en de bergtoppen dichterbij komen. Er hangt wederom mist, maar de Postalm ligt zó hoog dat we er uiteindelijk bovenuit stijgen. Het moment waarop de grijze nevel openbreekt en de zon het berglandschap verlicht is ronduit magisch. De fotograaf onder ons kan zich niet beheersen en zet de auto langs de kant. Dit lichtspel móet vastgelegd worden.
Op ongeveer 1200 meter hoogte bereiken we de parkeerplaats. Hier start onze wandeling van in totaal tien kilometer. Op de Postalm zijn vijf uitgezette wandelroutes, allemaal gemarkeerd met gekleurde paaltjes: een rode van 8,8 km, een blauwe van 8,5 km, een gele van 5 km, een groene van 6,5 km en een oranje van 2 km. We willen zoveel mogelijk van de Postalm zien, dus we wandelen eerst een stuk van de groene route, stappen dan over op de gele en keren via de groene weer terug.
Het pad stijgt flink door een prachtig bos. Het eerste terras van de Strobler Hütte vormt dan ook een zeer welkom rustpunt. Uiteraard met Oostenrijkse Küche op tafel. Het uitzicht over het bos is groots en de blik op de bergen lijkt oneindig. De koeien houden ons onderweg continu gezelschap. Niet alleen in de nog paars bloeiende heide, maar werkelijk overal verspreid over de alm. Overal horen we het klingelen van de bellen om hun nek. De alm is rijk aan bloemen; we spotten onder andere Hongaarse gentiaan, zilverdistel, witte nieswortel en nog veel meer. Voor natuurliefhebbers is dit echt een paradijs.
Op een van de hoogste punten van de route staat de pittoreske Postalmkapel, als een baken van rust in het open landschap. Vanaf hier hebben we een panoramisch uitzicht over een groot deel van de alm. Pas nu beseffen we écht hoe uitgestrekt de grootste alpenweide van Oostenrijk is. De stilte hier is indrukwekkend: je hoort vooral de wind, vogels en het zachte klingelen van de koeienbellen.
We dalen af naar een beek en klimmen aan de andere kant weer omhoog. Ook hier is de vegetatie prachtig: we zien bosorchis, bergknautia, grote keverorchis, alpenroos en purpersla. Na dit bos hebben we pas echt het gevoel erg hoog te lopen. Het aantal bomen is beduidend minder. We lunchen in de Erlbachhütte, met typisch Oostenrijkse gerechten die na een stevige klim extra goed smaken.
Bob en Agnes willen graag een extra uitdaging én een extra stempel, dus zij beklimmen de 1603 meter hoge Wieslerhorn. Een pittige klim, maar de beloning is groot: een weergaloos uitzicht, onder andere op de Wolfgangsee die aan de andere kant van de berg ligt.
Daarna wandelen we met een flinke omweg terug naar de auto. Ik krijg hier echt een gevoel van vrijheid, de lucht, het mooie landschap, de koeien. Het is geweldig! We sluiten af met een drankje in de Lienbachhof.
We hebben nog tijd over, dus we verlaten de Postalm aan de andere kant dan van waar we gekomen zijn. Met opnieuw de nodige haarspeldbochten rijden we rustig naar beneden tot in Strobl.
Na een heerlijk diner wacht ons nog een verrassing. Het is feest op het plein voor het hotel. Duitse Schlagers, volkstümliche ballets en country nummers wisselen elkaar af. De voetjes van de lokale line-dancevereniging gaan fanatiek van de vloer; ze weten al snel menigeen mee te krijgen. Wanneer uiteindelijk de groep Limburgers (ja, ja, in ons hotel zat een bus vol Limburgers) om polonaisemuziek vraagt, is het hek van de dam. Onder luid gelach sluiten we de avond af met een grote polonaise over het dorpsplein.
Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Tourismusverband Abtenau en 4-sterrenhotel Goldener Stern. Bezoek hun websites voor meer informatie of om zelf een prachtige vakantie naar Abtenau te plannen.
Kijk ook op mijn andere blogs over het gebied:
Op pad in de Lammerklamm en Muhlenrundweg bij Abtenau
Van Abtenau naar de Gsengalm en twee watervallen
Van een Oostenrijkse Fjord tot Gaudi Golf in de regio Tennegau
