Startplaats: Kleine parkeerstrook langs de weg in Scheibe. Bij het bruggetje over de Pitze.
Scheibe, 6481 St. Leonhard im Pitztal
De allerlaatste dag van onze vakantie is aangebroken. Tijdens het heerlijke ontbijt kunnen we nog niet vermoeden wat gids Franz vandaag voor ons in petto heeft. Hij neemt ons mee naar een van de mooiste plekken van het Pitztal die we tot nu toe hebben gezien. Eigenlijk is het niet te omschrijven; ter plekke worden we er gewoon stil van, maar ik ga toch een poging wagen.
Ook het Duitse echtpaar is weer van de partij, dus met z’n vijven stappen we in. De minibus zet ditmaal koers naar Sankt Leonhard. Oorspronkelijk zouden we vanuit het dal gaan lopen, maar Franz rijdt ons alvast 500 meter de berg omhoog tot vlak bij de Arzler Alm op 1875 meter hoogte. Dat is een flink voordeel, want eigenlijk mag je hier helemaal niet rijden met de auto. Normaal gesproken moet je beneden in Scheibe parkeren, wat de route direct tien kilometer lang maakt met bijna 1000 meter stijgen.
Ondanks dat het nog vroeg is, slaat de hitte van 32 graden ons al tegemoet. We vinden het dan ook helemaal niet erg dat Franz ons een handje helpt. Het plan was om naar de Rosskopf te wandelen, maar door het warme weer én het feit dat Agnes graag wandelstempels spaart, kiest Franz voor de naastgelegen Rappenkopf op 2320 meter. Dat betekent alsnog een flinke klim.
Meteen vanuit het busje gaat het uiteraard weer omhoog. We passeren de berghut op de Arzler Alm, maar die bewaren we voor later. Na nog een paar bochten komen we aan de voet van de Rappenkopf en lijkt het wel of we in een paradijs zijn beland. Het is er zo ontzettend mooi: de ruige bergen op de achtergrond en daarvóór een golvend landschap met kabbelende beekjes en grazende paarden. De zachte grashellingen zijn ideaal voor de paarden; het gras is voedzaam en de hellingen zijn hier niet zo steil. Door de komvorming van de bergen ligt het gebied beschut tegen de harde noordwestenwind. Over twee weken moeten de dieren naar het dal omdat dan de eerste sneeuw al kan vallen, wat met deze hitte bijna niet voor te stellen is.
Ik merk dat ik ontzettend moe ben en bijna niet meer vooruit kom. Drie weken lang vooral omhoog lopen eist zijn tol. Terwijl de rest van de groep de top van de Rappenkopf bedwingt, blijf ik met liefde achter op deze magische plek. Ik neem eerst een kijkje bij de beek met het melkachtige water en loop daarna naar een betonblok dat hier wat vreemd in het landschap ligt. Deze fundering herinnert aan een ambitieus skiliftproject uit de jaren 70 en 80. De bekende schlagerzanger Roy Black was destijds van plan om hier een enorm skiresort te bouwen. Terwijl ik in de schaduw van een van de weinige bomen uitkijk over het dal, ben ik vooral heel blij dat dit project nooit is geslaagd en de schoonheid van deze plek bewaard is gebleven.
Ineens zie ik iets bewegen op de helling. Het blijken een paar ezels te zijn. Deze robuuste dieren zijn perfect aangepast aan het ruige terrein en houden hier de vegetatie kort. Ondertussen beklimmen Bob en Agnes samen met Franz en de twee andere deelnemers de top van de Rappenkopf die ze best snel in 45 minuten bereiken. Bovenop staat een enorm kruis en geniet je uiteraard van een spectaculair uitzicht richting alle kanten, het diepe dal van de Pitz én de massieve bergen verderop. Na een korte pauze gaan ze via de ‘achterkant’ naar beneden. Het is een stuk steiler; af en toe zijn staalkabels nodig om veilig af te dalen. Wederom niemandsland, alleen ruige natuur met een loodrechte rotswand én geen enkele wandelaar. Ze volgen een wilde bergbeek naar beneden. Alle gletsjerbeken stromen hard door de hitte, geen goed teken.
Uiteindelijk bereiken ze mij en de paarden weer. We vervolgen de weg naar beneden en passeren een kleine jagershut en twee herdershutten. Overal om ons heen horen we in de dennen het getik van de notenkrakers, al laten deze vogels zich niet zien. Deze vogels zijn essentieel voor de bergen; ze verzamelen de zaden van de alpenden en verstoppen ze als wintervoorraad. De zaden die ze vergeten, groeien uit tot nieuwe bomen. Eenmaal terug bij de Arzler Alm genieten we op het terras nog één keer van wat lekkers.
Moe maar voldaan keren we terug naar het hotel, net op tijd voor het taart- en snackbuffet waar we de hele vakantie nog geen gebruik van hadden kunnen maken. Onder het genot van een heerlijk stuk gebak kijken we terug op een fantastische reis. Agnes neemt een laatste duik in het zwembad en daarna schuiven we aan voor het diner. Wat heeft het Pitztal een indruk achtergelaten: een prachtig hotel en ongekende gastvrijheid in een schitterend wandeldal. Oostenrijk, het was geweldig.
Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Hotel Arzlerhof. Bezoek de website voor meer informatie of om zelf een prachtige vakantie in Arzl im Pitztal te boeken.
Meer lezen over het Pitztal?
Rondje Hochzeiger en Zechseiger in het Pitztal
